2011 Engeland C2C&W2W

foto's Sjirk en Natascha

Het regent hard, heel hard en ook al best wel een tijdje. Het begon net toen we onze tenten aan het opzetten waren. Deze stonden dan ook al snel. In mijn tent pomp ik mijn matje op en trek droge kleren aan. Ik roep naar Natascha dat ze naar mijn tent kan komen, zodat we kunnen beginnen met koken.c2c_03

Natascha roept boven het gekletter van de regen uit dat er veel water om mijn tent staat. Ik rits de binnentent open en zie inderdaad een plas. Mmmmm, de plas groeit erg snel, heel erg snel. Dit gaat helemaal fout. Snel rol ik de tassen dicht. Het water is al tien centimeter diep en juist de laatste tas met belangrijke papieren valt om en er gaat een klots water naar binnen. Ik red ‘m en spring snel naar buiten, haringen uit de grond en versleep mijn tent naar een hoger stuk. De tassen gooi ik ook op het droge. Ik sta tot halverwege mijn knieën in het water en om me heen drijven mijn fietssandalen, pannetjes, gasblikje en allerhande spulletjes. Tijd om hierover sikkeneurig te worden, krijg ik niet: Natascha's klaterende lach schalt over het water.

Gelukkig zijn onze matjes en slaapzakken droog.

 

c2c_01

Ik ben mijn dufheid van een nacht dansen op de boot van IJmuiden naar Newcastle kwijt. Dat is al één positief bijverschijnsel van de overstroming. Een andere is dat ik mijn reisgenote heel snel leer kennen, bovendien hebben we nu ons eigen idyllische meertje. Een minder bijverschijnsel is dat een zeer groot deel van onze kleren nat zijn. En dat zullen we de rest van de week weten. Echt goed drogen wil het niet in het Engelse weer en al snel hangt er een geur van natte hond om ons heen.

We fietsen de Coast to Coast van Newcastle naar Whitehaven. Het plan is om dan weer een weg terug te vinden naar Newcastle. Het motto van ons beiden is: “we zien wel”. We hebben geen behoefte aan het verrichten van grootse prestaties. Dus: niet aan vroeg opstaan en niet aan flink doorfietsen. We vinden het al snel welletjes als we een lekker warme pub zien.

Het is de eerste keer dat ik in Engeland fiets. Het is wennen aan de steile hellingen. Met moeite en veel gehijg kom ik boven om vervolgens zwaar in de remmen naar beneden te gaan. We hebben tegenwind, en toch lopen de meeste tegenliggers de berg op. Zonder bagage en met wind mee …… die fluorescerende regenjasjes die ze aanhebben vertragen blijkbaar ernstig.

c2c_04In Eden Valley, het paradijs tussen de Pennines en het Lake District, vinden we bij een watermolen een kampeerplekje. We mogen bij de houtoven onder een afdakje koken. ’s Ochtends nemen we een rondleiding door de molen die in bedrijf is. We eten een Victoria en we fietsen nog tot net voor Keswick. Een boerencamping. Bij een stoned Londonaar troggelen we een biertje af. We eten in het afwasgedeelte van het toiletgebouw.

Natascha’s favoriete ontbijt is witte bonen in tomatensaus en dat eten we in de vorm van een full english breakfast op een terrasje in Keswick. De bergen van het Lake District zijn verhuld achter wolken en het blijft lichtjes regenen. Kledingkeuze is moeilijk. Zonder regenjas word je nat en met regenjas word je ook nat. Na een onverharde pas en een bezoek aan een bezoekerscentrum (taart!), weten we alles van de strijd tussen de grijze en rode eekhoorns. We dalen langzaam af naar Whitehaven. Hier nemen we een B&B. Hiervoor doorkruizen we het stadje drie keer. We weten het nu wel zeker ….  Het is geen mooie plaats.

In een pub “The Tavern” bedenken we wat we de volgende dag gaan doen. Natascha komt met het idee om een doorsteek door het Lake District te maken. We kunnen dan weer aanhaken aan de Walney to Wear route. Het ziet er mooi uit. Op de kaart lees ik dan “Hardknott pass”! Joehoe, we gaan hem doen! Hoe zal 30% voelen met bagage. Hoe ver is het eigenlijk lopen?

c2c_06Na een zeer zwaar English Breakfast rijden we langs de Ierse Zee naar het zuiden. We komen langs de nucleaire installaties van Sellafield. Bij mij komen herinneringen naar boven over besmet water dat de Ierse Zee instroomde. Waren hier ook niet van die enorme veldslagen tussen demonstranten en de politie van Thatcher? Luisterde ik niet naar teksten van Crass hierover?

We rijden de aanloop naar de Hardknott pass. We stoppen nog voor een stevige wortelsoep. De weg is droog dus we besluiten de pas maar meteen te doen. Je weet nooit hoe het er morgen uit ziet.

 

 

 

Wonderbaarlijk genoeg haal ik de pas fietsend, wel geholpen door de harde rugwind. Natascha heeft ook grote delen gefietst en de rest gelopen. Ze komt dus vlak na me op de top. Ik wist niet dat ik zo langzaam kon fietsen! c2c_07Het stuk tussen de Hardknott pass en de Wrynose pass is machtig. We rijden door woest, vergeeld landschap. De Wrynose is een eitje na de Hardknott. Onze normen zijn veranderd. Na die 30% vinden we 25% “goed te doen”.

In The Three Shires toasten we met een groot glas Ale onze overwinning op onszelf. Een camping laat zich lastig vinden, maar we komen uit op een mooie van the National Trust in Low Wray.

c2c_08De volgende ochtend komen we moeizaam op gang, maar dat is niet iets nieuws. We vragen een leuke weg naar Kendall aan de fietsende beheerder. Hij stuurt ons langs het kasteel van Low Wray. Het is een foully want gebouwd in de negentiende eeuw. Van buiten ziet het er middeleeuws uit, de centrale hal is gotisch en de kamers zijn Victoriaans. In dit kasteel werd Beatrix Potter toen ze vijftien was, verliefd op het Lake District. Na de rondleiding is het weer een paar uur verder en is de hemel opengebarsten. In de zeikende regen rijden we langs een meer en nemen een pontje. Het lukt ons maar niet om een pub te vinden. Alles is dicht overdag. Jammer, nu soppen we verder over een te drukke weg naar Kendall.

In Kendal klaart het plots op als we de pub uitkomen. Als blijkt dat de jeugdherberg alleen op vrijdag en zaterdag open is (wat heeft alles vandaag?) besluiten we door te rijden naar een kleine camping buiten Kendall vlak naast een grote supermarkt. Joehoe, lekker eten vanavond! Na een goede maaltijd in de zon vervalt het weer in zijn oude gedrag. Het begint weer te regenen. We duiken een tent in om thee te drinken.

 

c2c_11c2c_10Vanuit Kendal gaan we flink omhoog. We kunnen in de verte de zee weer zien. Met wat meewind fietsen we de W2W over heerlijk kleine weggetjes. We gaan door een heel mooi dal, jammer dat de snelweg hier ook door heen gaat, maar met selectief kijken genieten we van de schoonheid. We zijn weer in de bergen (heuvels). We buigen van de snelweg af en onze felbegeerde pub ruilen we in voor een chocolaterie, mmmmmmm en mmmmmmmm. Het laatste stuk naar Kirkby Stephen voert over de prachtige Orton Fell. Een strookje asfalt door de heide heen, wind in de rug en de zon schijnt, kan het mooier? We verslepen op de camping de picknicktafel naar ons kampement en eten ook nu weer droog. Ons pubgemiddelde verlangt een bezoek aan een pub en daar maakt Natascha me gênant in met yahtzee. Sinds ik de Staatsloterij niet heb gewonnen op de dag dat mijn vrouw zei dat ze van me wilde scheiden, geloof ik niet in het verband tussen geluk in liefde en spel. Ik neem mijn verlies en ga naar bed.

We rijden omhoog naar de Tan Hill Inn. De hoogste herberg van Engeland. Het is guur, het regent niet hard maar door de wind wel striemend. De Tan Hill burger is enorm en al verterend komt Natascha met het idee om nu naar het zuiden te fietsen voor een omweggetje door de Yorkshire Dales. Een goed plan. c2c_12Klein minpuntje is dat we dan wel eerst pal tegenwind hebben. Eerst afdalen door bij te trappen en dan vol in de wind de Buttertubpass op. De wind blaast ons tot stilstand en Natascha zelfs van de fiets, maar hoewel we niet voor de prestatie gaan, doen we het gewoon wel. In Hawes in Wensleydale zitten we buiten op een terrasje ons volgende feestje te vieren. We fietsen terug naar onze kampeerplaats en vieren nog meer feest met een groep Engelse pubwalkers in the Green Dragon. Natascha probeert me te slijten aan overjarige Engelse dames.

Na een stukje Wensleydale steken we weer terug naar het noorden. De lucht hangt laag en is vuil. Het maakt de omgeving nog dramatischer. Wow, wat is het hier mooi! We dalen af in het Swaledale en stoppen niet in Gunnerside met een mooie pub maar in Low Row met een minder mooie pub en veel te pretentieus eten.c2c_14

We gaan nog twee keer over een pas voordat we de lange afdaling inzetten naar Barnard Castle. We doen onze inkopen en drinken thee in een oude vreugdeloze tearoom. We hebben er door de afdaling en wind mee nog zin in en rijden verder tot het bos van Hamsterley waar het helaas verboden is om te kamperen. We eindigen op een rare caravansite waar ze ook tentjes toestaan omdat het zo zielig is voor die fietsers. Om naar de wc te kunnen, moeten we aankloppen bij het huis. We krijgen thee van onze long stay buurman in een niet zo grote caravan. Dat is zijn huis. Dit is Engeland.

We naderen het einde van onze trip. Het is nog één dag fietsen naar Sunderland en South fields, vlakbij de plek waar de boot vertrekt. Het landschap is nu minder dramatisch. Het wordt druk op de weg, maar gelukkig stuurt de route ons over een oude spoorlijn. We pauzeren in Durham en verbazen ons over de geweldige kathedraal. We lunchen op een pleintje en als we vertrekken hebben we allebei zin in een terrasje. Doordat we fout rijden, zitten we binnen de kortste keren achter een glas bier in de zon. De tijd vliegt en uiteindelijk is het al aan het schemeren als we in Sunderland aankomen. c2c_15We rijden nog verder in de schemering naar South Shields. Op een caravansite mogen we kamperen. Ze zijn verplicht door de council om enkele plekjes vrij te laten voor mensen die met de boot gaan! We integreren met dronken bewoners van de Caravansite. De zon heeft deze dag geschenen en dat is reden voor een feestje. We drinken braaf onze thee. Natascha krijgt een set theedoeken cadeau. Het leven is raar. Naast onze tent staat de tent van een Australische fietser. We praten nog lang met David voordat we het bed in duiken.

De laatste dag….. de zon schijnt dus eindelijk kan ik alles droog krijgen. Mijn grondzeil, alle kleren. David is blijkbaar iemand van het vroege opstaan en vertrekken. Met ons erbij lukt het hem niet en hij is verbaasd dat het al elf uur is als ie vertrekt. We gniffelen wat.

We hangen wat rond in South Shields, liggen wat op een strandje en op de boot gaan we weer los. Deze keer stoppen we om twaalf uur en gaan niet verder naar de Sports Bar. We zijn alweer een week ouder en iets wijzer……

In IJmuiden zoeken we vergeefs naar een pub en nemen uiteindelijk bij een friettent als surrogaat afscheid. Natascha fietst nog lekker door de duinen naar Alkmaar. Ik ga naar het dichtstbijzijnde station en trein verder naar Amsterdam waar ik een afspraak heb om mijn sleutel op te halen bij de Vakantiefietser. Ik eet daar gezellig de lunch mee. In Rotterdam betrek ik mijn nieuwe tijdelijke woning.

Geen pubs meer ………

c2c_schapen